Dojrzałość szkolna cz.II
Dziecko sześcioletnie kończąc okres edukacji przedszkolnej powinno: W zakresie dojrzałości fizycznej być sprawne ruchowo, posiadać sprawność manualną i nie zaburzoną koordynację wzrokowo – ruchową, być odpornym na zmęczenie i choroby.
W zakresie dojrzałości emocjonalno – społecznej być w znacznym stopniu samodzielne, chętnie i łatwo nawiązywać kontakty z nauczycielem i kolegami, posiadać umiejętność współdziałania z innymi, kulturalnego zwracania się do innych z zastosowaniem form grzecznościowych, właściwego zachowania się w miejscach publicznych, aktywnego uczestniczenia w życiu domu rodzinnego, podporządkowania się niezbędnym wymaganiom dyscypliny. Powinno być obowiązkowe wytrwałe w działaniu i osiągnąć taki stan rozwoju, który umożliwi mu opanowywanie reakcji emocjonalnych.
W zakresie dojrzałości umysłowej powinno być aktywne poznawczo, wykazujące inicjatywę i chęć do uczenia się. Dobrze orientować się w najbliższym otoczeniu, posiadać taki zasób doświadczeń i wyobrażeń, które będą podstawą do rozwoju pojęć. Słuchać, rozumieć i spełniać polecenia nauczyciela. Posiadać umiejętność swobodnego i zrozumiałego dla otoczenia wypowiadania się, opowiadania, wyrażania życzeń, pytań, własnych sądów, wniosków i ocen. Umieć dokonywać analizy syntezy wzrokowej i słuchowej niezbędnej w procesie różnicowania kształtów, dźwięków, ich odpoznawania, porównywania i odtwarzania. Posiadać zdolność koncentracji uwagi i koordynacji wzrokowo – ruchowej.
Podane, tylko niektóre, wskaźniki pozwalają na ocenę poziomu wiadomości, umiejętności, sprawności a także postaw społeczno - moralnych osiągniętych przez dziecko w toku działań wychowawczo – dydaktycznych przedszkola i rodziny.
Należy pamiętać, że rozpoczęcie przez dziecko nauki szkolnej jest dla niego dużym przeżyciem. Wiąże się ze zmianą środowiska, podjęciem nowych obowiązków, zmianą trybu życia itp. Mimo, że przerwa wakacyjna między ukończeniem przedszkola , a rozpoczęciem nauki w szkole trwa tylko dwa miesiące, od dziecka, które przed wakacjami miało prawo się bawić, oczekuje się, by stało się poważnym uczniem. Reakcje dzieci na taką sytuację bywają różne. U wielu z nich pierwsze porażki, brak sukcesów wywołuje niechęć i niską samoocenę. Dlatego dziecko oczekuje pomoce od nauczycieli i od rodziców, która powinna opierać się na zachęcie i aprobacie dla drobnych czasami osiągnięć. Pozwoli to na bezkolizyjne pokonanie progu szkolnego oraz zapewni dalsze powodzenie dziecka nie tylko w nauce ale także w życiu.